مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش های روانشناختی 1019-9616 25 2 2026 2 7 Effectiveness of Mindfulness Training on Improving Symptoms, Sleep Quality, and Cognitive Functions in Individuals with Chronic Insomnia اثربخشی آموزش ذهن‌آگاهی بر بهبود نشانه‌ها، کیفیت خواب، و کارکردهای شناختی افراد مبتلا به بی‌خوابی مزمن 158 176 fa مهدیه رحمانیان 2025 7 26 <p>The present study aimed to investigate the effectiveness of mindfulness training on the improvement of symptoms, sleep quality, and cognitive functions of individuals with chronic insomnia. This semi-experimental study was conducted using a pre-test, post-test, three-month follow-up design with a control group. The statistical population included all individuals with chronic insomnia who visited counseling centers in Tehran in 2024. From this population, 30 participants were selected through convenience sampling and were randomly assigned to two groups: experimental (15 participants) and control (15 participants). The intervention consisted of 8 weekly sessions of 90-minute mindfulness training, implemented in a group format at a well-equipped counseling center. The research instruments included the Pittsburgh Sleep Quality Index (Buysse, 2010) and the Cognitive Functions Questionnaire (Najati, 2013), After completing the questionnaires during pre-test, post-test, and follow-up stages, the obtained data were analyzed using repeated measures ANOVA. The results revealed that mindfulness training significantly improved the symptoms, sleep quality, and cognitive functions of individuals with chronic insomnia in the experimental group compared to the control group (p&lt;0.05). The findings indicate that mindfulness can serve as an effective and sustainable non-pharmacological approach, playing a crucial role in improving the psychological and cognitive status of these individuals.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش ذهن&zwnj;آگاهی بر بهبود نشانه&zwnj;ها، کیفیت خواب، و کارکردهای شناختی افراد مبتلا به بی&zwnj;خوابی مزمن انجام شد. این مطالعه نیمه&zwnj;آزمایشی با طرح پیش&zwnj;آزمون ـ پس&zwnj;آزمون ـ پیگیری سه&zwnj;ماهه و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد مبتلا به بی&zwnj;خوابی مزمن مراجعه&zwnj;کننده به مراکز مشاوره شهر تهران در سال 1403 بود که از این جامعه، تعداد 30 نفر به شیوه نمونه&zwnj;گیری در دسترس انتخاب شدند و به&zwnj;صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. مداخلات شامل 8 جلسه 90 دقیقه&zwnj;ای آموزش ذهن&zwnj;آگاهی یک&zwnj;بار در هفته بود که به&zwnj;صورت گروهی و در یک مرکز مشاوره اجرا شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت خواب بویسی (PSQI) و پرسشنامه توانایی&zwnj;های شناختی نجاتی (CAQ) بود. پس از تکمیل پرسشنامه&zwnj;ها در مراحل پیش&zwnj;آزمون، پس&zwnj;آزمون، و پیگیری توسط شرکت&zwnj;کنندگان، داده&zwnj;ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه&zwnj;گیری مکرر تجزیه &zwnj;و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش ذهن&zwnj;آگاهی بر بهبود نشانه&zwnj;ها و کیفیت خواب و کارکردهای شناختی افراد مبتلا به بی&zwnj;خوابی مزمن شرکت&zwnj;کنندگان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شد (05/0&gt;p). یافته&zwnj;ها بیانگر آن است که ذهن&zwnj;آگاهی می&zwnj;تواند به&zwnj;عنوان یک روش غیردارویی مؤثر و پایدار، نقشی کلیدی در بهبود وضعیت روان&zwnj;شناختی و شناختی افراد ایفا کند.</p> http://psychological-research.com/en/Article/Download/52954